بسیار ملال‌آور

پریشب نه پس‌پریشب توی صحرا بودم و یه سرآشپز داشت برامون غذا آماده می‌کرد. چند شب بود نمی‌تونستم از گرما بخوابم. برای تسریع ِ به خواب در غلتیدن یه بالش بغل می‌کردم ولی بعد از نیم ساعت می‌زدم تو مغزش پرتش می‌کردم اون ور. هوا ناگهانی در اطراف منزل ما گرم شده بود ولی چون اگر شوفاژامون رو تا ته ببندیم از بعضیاش آب می‌آد ناچار بودیم چند تا شوفاژ رو یه دور باز بذاریم. خلاصه مشغول آشپزی بود ولی چی داشت می‌پخت؟ مار. پخته بود و داشت برامون برش می‌زد. تو دیس‌های شیک نقره چند تا مار گنده بودن که سر و دم‌شون رو نزده بودن، اصلاً سر مارها جزو تزیین‌شون بود چون نیش‌شون رو به حالت خاصی یک‌بری گذاشته بودن بیرون و بدن‌شون هم یه جور قشنگی تو ظرف حلقه کرده بودن... بعد شروع کرد برش دادن. گوشت سفید و منسجم رو که داشت بخار ازش بلند می‌شد می‌دیدم. یه قاشق بزرگ نقره رو می‌برد زیر پوست و با یه حرکت گوشت رو از پوست جدا می‌کرد و تاب می‌داد و می‌رفت سراغ تیکه‌ی بعدی، ولی گوشتا رو در نمی‌آورد. تو این کار خیلی تمیز و فرز بود و کارش قشنگ بود. این کارو می‌کرد تا گوشت با سس کف ظرف مخلوط بشه مزه بگیره و ما م بتونیم راحت گوشت رو بر داریم بذاریم تو ظرف‌مون. حالا هی می‌گم ما ولی تو اون ضیافت فقط من بودم. خیلی دل‌ام می‌خواست از گوشته بخورم. من اصولاً اون ساعت از خواب نمی‌پرم، اصولاً اون ساعت خواب نمی‌بینم مگر این که... ولی پریدم و دردَم حس کردم یه چیزی تو آستینمه. چراغ بالای تخت رو روشن کردم و مثل هزارها بار پیش از اون و بعد از اون چک کردم سوسک نباشه. حتی اگر نسل سوسکا از رو زمین ور بیفته ترس ازشون ور نمی‌افته. همیشه صداشون می‌آد و همیشه هر نخی از لباس به پوست‌مون بگیره یا بند سوتین بلغزه ور می‌جّه‌یم. پتو رو تکوندم، بالشا رو. دیدم سرم سنگین شده و هر احساسی که دارم بی‌موقع ست. بالش اضافی رو بر داشتم پرت کردم آن سو و دوباره خوابیدم.

ماها شرطی شدیم، شرطی شدن بد دردیه. از وقتی داعش قلنبه شد و در اومد و ترکید و ترشحاتش این ور اون ور پاشید من هی یاد فیلما و بازی کامپیوتریا می‌افتم، شدیداً یاد ایندیانا جونز می‌افتم (که فیلمش رو با چه زجری دیدم و وسطاش نیم الی یک ساعت تو سالن می‌خوابیدم (با خر و پف و مخلفات). می‌خواستم فردا هر کی پرسید نگم ندیده‌م ولی دیگه استار وارز رو طاقت نداشتم. گفتم بذار ننگ استار وارز ندیدن تا ابد باهام بمونه بابا، کی حوصله این جفنگیات رو داره؟) این مصاحبه رو که خوندم دیدم یادم افتادن‌ام بی‌خود هم نبوده. رسانه‌ها تو این دنیای بی‌محبتِ بی‌عشق پادشاهی می‌کنن: "مهدی نموش، معتاد به تلویزیون بود. هنگام حرف زدن با او فهمیدم که تمام ذهنیت او را برنامه‌های تلویزیونی که عصرها می‌دید پر می‌کرد. او به سوریه رفت تا مشهور شود، تا در تلویزیون دیده شود. تمام ذهنش از برنامه‌های تفریحی تلویزیون یا فیلم‌های محاکمات جنایی انباشته بود. دنیای فکری او بیشتر متأثر از شبکه‌های تلویزیون فرانسه بود تا قرآن"

حال‌ام هیچ خوب نیست. مثل همیشه قلم در دست می‌گیرم تا خالی بشم. ما شرطی صحرا ایم حتی حالا که قرن‌ها ست صحراها از روتین زندگیامون برچیده شده‌ن. همیشه وقتی می‌شنوم می‌گن "وای چه بد که خارجیا اشتباهی فکر می‌کنن ما هنوز سوار شتر ایم" تعجب می‌کنم. مگه نیستیم؟ ما هنوز شترسوار ایم. نه که شترسواری عیبی داشته باشه یا نمادی از عقب‌ماندگی باشه ولی ما به هر حال شترسوار ایم، صحرایی هستیم.

چهره‌ی منزجر جیمز فولی در آخرین لحظات زندگی‌ش اون جا که دیگه حرفای جلاد رو گفته و دهنش رو سفت بسته و اخم کرده تا گریه نکنه و داد نکشه از جلو چشمام نمی‌ره. می‌شد فرو ریختن بنای رویاها رو تو چشماش دید، ترس و غم و شجاعت خداحافظی رو. مثل وقتی داری با دوست‌پسرت به هم می‌زنی و فکر می‌کنی قوی هستی ولی یک لحظه‌ی پایانی هست که (اگر ردش کنی و صامت بمونی اون وقت درسته چون حتی بعدش هر چی بشه دیگه شده) چونه‌هات شروع می‌کنن لرزیدن و صورتت منجمد می‌شه. با خودت می‌گی یعنی این که همدیگه رو دوست داشتیم پس چی بود؟ نکنه الکی می‌گفتیم هم رو می‌خوایم چون از اول انگار داشتیم یه کاری می‌کردیم خراب شه. پس دیگه نمی‌شه ادامه داد، و خداحافظ. قیافه‌ی جیمز فولی لحظه‌ی شکست در برابر خواسته بود. مثل وقتی لارنس عربستان بعد از تجاوز سردار ترک بالاخره شکست رو می‌پذیره و گوشت سفید سینه‌ش رو می‌گیره تو مشت به عمر چی چی می‌گه من این ام، یه اروپایی سفید. یه ابژه. کاری که دنیا با مای بشر می‌کنه ابژه کردنه. همون کارو خاورمیانه با اروپاییا می‌کنه، سفید با سیاه، سیاه با سفید می‌کنه؛ تقابل و ضربه زدن... از شدت تعجب و نشناختن. همون میمون بزرگ معروف اودیسه‌ی فضایی هستیم که عربده‌زنان با استخون می‌کوبه این ور اون ور تا شاید بتونه بشناسه و بفهمه یا از فریادش یه انعکاس روشنگر به‌ش برسه. ما به ناشناس ضربه می‌زنیم و چی عایدمون می‌شه؟ عواقب تلاش، هر چی که هست.

جیمز با اون شونه‌های پهنش و اون کیسه‌ی نارنجی که باد می‌خوره به‌ش و رو تنش حرکت می‌کنه برام شده شهید صحرا. بریده‌سران کسانی هستند که اون ورِ اشتیاق و تقلا برای جذب شدن رو دیدن و بر نگشتن تعریف کنن. کسانی که ما صحراییا کشتیم‌شون. ما اونا رو با خال و خط صحرایی شیفته می‌کنیم و می‌کشونیم‌شون تو حوزه‌مون. بعد که خوب به‌مون عادت کردن و یاد گرفتن بگن شکراً اون روی صحرا خودش رو نشون می‌ده؛ بی‌نهایت پهناور، خشک وَ ناشناس. آب نداره ولی می‌تونه تو مرداب شن غرقت کنه. هر کی هم از خودمون می‌میره می‌شه گفت تو نزاع قبیله‌ای می‌میره ولی آخ از این بیگانه‌ها... اینا نه تنها باید بمیرن بلکه باید قربانی بشن.

اون قدر حذف شده‌ن که انگار نیستن

اومدیم سر کلاس و یه‌سره رفتیم سراغ برگه‌های جزوه‌مون منگنه‌شده و ورق‌خورده روی نیمکت... سمت چپ بالا، یه‌وری یه منگنه می‌کوبی و بعد از همون جا تا می‌ندازی و ورق می‌زنی. عجیب نیست؟ پس به چی می‌گی عجیب سوسن جون؟ آره تو یکی حتماً باید هیولای دوسَر ببینی. کلاس تموم شده بود و ما تمام مدت جای دیگه‌ای مشغول بودیم ولی لحظه‌ی آخر اومده بودیم کاغذامون رو بر داریم. استاد رله بود و حتی چپ چپ نگاه نمی‌کرد شاید هم می‌کرد. قدم‌زنان با یارو استاده تو حیاط سنگفرش ِ طاق و رواق مدرسه و قال و قیل علم راه می‌رفتم. یکی دو تا کاغذ کوچیک از بین کاغذام افتاد ولی گفتم ولش کن حالا وسط حرف زدن این که نمی‌تونم خم شم بر دارم بعداً می‌آم بر می‌دارم. رسیدیم پشت در آهنی نرده‌ای و متوقف شدیم. روبرومون اون ور جاده‌ی مایل، اول دشت، یکی از عجایب سندبادی رو می‌دیدیم که فقط تو سفرای محیرالعقول به قلب دره‌ای در یکی از جزایر خالی از سکنه‌ی هند قدیم و ناموجود می‌شد دید، همونایی که بخوای نزدیک‌شون بشی یه عقاب غول‌آسا می‌آد گازت می‌گیره یا قلوه سنگ پرت می‌کنه تو سرت، یه جور چیزی که انگار همیشه اون جا بوده ولی تازه ببینی‌ش...

یه مسجد عظیم تو دل کوه کنده بودن، جایی برای سجده کردن به جانب عظمت. کوه مثل یه اژدهای سنگی از پشت دستاش رو آورده بود و بنای زمردین رو تو بغل گرفته بود. معلوم بود از گنبدخونه به اون ور غرق سنگ‌ها شده. سه چار تا ورودی کامل و گنبد، با یه طاقی‌مانند بلند یه‌تیکه اون وسط که رنگ کاهگل بود و استاد ضمن دیتیل گرفتن از طاقی، کنار گوش بنده متذکر شد: این پشت نداره و همون طور که می‌بینین این قسمت کلاً ورودی نداره، جزو تزیین کار بوده.

اندکی پیش از این که نور تیز آفتاب از پشت ابرا بتابه و نور و سایه رو مدل اسالم به خلخال روی تن دشت به هم ببافه، نم بارون زده بود به کاشی‌های فیروزه‌ای‌ش که کنار سنگ‌های خاکستری شده بود مث دریای آبی‌زنگاری منجمدی وسط کوه. اون قدر زیبا که چشمام داشت در می‌اومد و قلب‌ام کنده می‌شد. پیش خودم می‌گفتم گوهرم رو آن سوی جاده‌ی خاکی یافته‌ام (با صدای ژاله علو). نگاه کردم دیدم دانته (احتمالاً اسم مستعار) که با من کلاس رو پیچونده بود اون ور در نرده‌ای وایساده. دست‌اش رو دراز کرد که من رو بگیره از لای نرده‌ها بکشه بیرون. دست رو گرفته بود می‌کشید ولی راهی به بیرون نبود و کسی هم اون جا از طبعاً و طبیعتاً حرفی به میون نمی‌آورد... می‌کشید شاید که بشه. حالا من هم معذب جلوی استاده، گفتم الان پیش خودش فکر می‌کنه وقت گیر آورده‌ن واسه دستمالی در ملأ عام... هی اون بکش هی من کنش استاد واکنش، دیدیم فایده نداره و علناً به لمس کردن رو آوردیم. با خودم گفتم یعنی توش هم می‌شه رفت؟ توش هم با ابزارشون کنده‌ن و خالی کرده‌ن؟ عجب چیزی... حالا مگه باورم می‌شد که این بنا یکپارچه ست مثل شیرینی پنجره‌ای و از ساروج و چسب‌کاری استفاده نکرده‌ن؟... هی به خودم می‌گفتم می‌دونی بخوای از توی همچون حجمی یه اثر یکپارچه ولی توخالی در بیاری یعنی چی؟ مثل این که میکل آنجلو یهو می‌زد به سرش می‌گفت حالا که موسای اسیر رو از تو دل سنگ در آورده‌م و وقت هم که دارم... بذار موسی رو با برش لیزری مشبک کنم توش هم (قاعدتاً با لیزر) یه فیل در بیارم، مشتری می‌پسنده.

دید نمی‌تونه من رو بیرون بکشه و دست از تلاش کشید ولی یه دست‌اش رو نرده مونده بود بعد دمغ و بی‌حوصله با کون خودش رو کوبوند زمین. گفتم خب تنهایی برو عکس هم بگیر... در جواب من خیره شده بود به‌م داشت کف داخلی کفش وینتیج طلایی معصوم رو که بعد از مذهبی شدن لج کرد با جوراب توریا و کاپشن‌های لوکس‌اش برد انداخت تو سطل سر کوچه می‌لیسید. می‌خواست خاطرات رو پاک کنه و هر چی التماس کردم نگه‌ش دار من بزرگ شدم بپوشم قلب سنگی‌ش نرم نشد. حتماً باید اون چار تا ضربدر پهن و باریک و بند سگک‌داری که به چه قشنگی می‌افتاد دور مچ پا نصیب آشغال جمع‌کنا می‌شد. حالا این گرفته بود دست‌اش پاشنه‌ی طلایی بلند و باریک‌اش رو هی می‌کرد تو حلق‌اش در می‌آورد و بعد زبون خیس رو می‌کشید تو کفش... اون طلایی مات و خفه و به‌اندازه. استاده خدا می‌دونه چی فکر می‌کرد؛ بابا اینا چه هَوَل و مریض اند... به‌شون نمی‌اومد. رفت حراست رو خبر کنه (الکی).

به خودم گفتم ما که فعلاً بیرون‌برو نیستیم، برم کاغذام رو از رو زمین بر دارم. بعداً بدو بدو تا ایستگاه و تو اتوبوس و خواب‌آلود و کوها اون دور پیدا و عِطر گازوییل هم با نسیم التیام‌بخشِ دود دزدکی از پنجره اومده بود تو که به سرم زد که بابا، یه کم بیش‌تر تلاش می‌کردی. اصلاً شاید در قفل نبود، یه امتحان کردی؟ ان شاء الله فردا شب...

آن رفتن خوش‌اش بین، وآن گام آرمیده

تمام هفته‌ی پیش تصویر واضحی از یک شبح پیش روم بود که با جمله‌ی "با قدم‌های آهسته نزدیک می‌شود" تو ذهن‌ام ثبت‌اش کرده بودم و بقیه‌ش تصویر خطوطی بود که از قبل نوشته شده بود و فقط کافی بود رونویسی کنم. شب‌ها که می‌شِستم پای کامپیوتر، ورد رو باز می‌کردم تا بنویسم‌اش ولی هر بار اون قدر خسته بودم که می‌گفتم ولش کن یادم می‌مونه... ولی بله، یادم نموند. مثل یه پازل جلوی چشمام مرتب می‌شد و حتی تو فکرم بود داستانش کنم برای این مسابقه‌هه که تا بیست بهمن مهلت داشت بفرستم ولی بعد از چند روز به طور عجیبی از مغزم پرواز کرد و رفت. همیشه فکر می‌کنیم چیزی رو که در لحظه عمیق احساسش می‌کنیم جوری بر ضمیر وجودمون حک می‌شه که دیگه هرگز فراموش‌مون نمی‌شه ولی این اشتبا ست... یا شاید من آلزایمر دارم.

حالا که آفتاب غریب‌الوقوعی داره از سمت راست به من و کامپیوترم می‌تابه فکر کردم لااقل فراموش کردن‌اش رو بنویسم. برای نوشتن توی وبلاگ هیچ وقت نت بر نمی‌دارم یا نمی‌رم سراغ قلم و کاغذ. نرم‌افزار ورد رو خیلی دوست دارم. این صفحه‌ی ساده‌ش خیلی برام الهام‌بخشه و من رو دعوت می‌کنه هی یه چیزی بنویسم در حالی که کاغذ و قلم فقط به خط خطی کردن دعوت‌ام می‌کنه. شاید واسه همین باشه که کلاً نقاشان در نبود ورد اهل نوشتن نیستن چون کارای دیگه دارن... شاید هم اهل نوشتن باشن! به من چه اصن. غیر از اون، صدای دکمه‌های کیبرد مغزم رو می‌گشایه... گفتم حالا م اگر بشینم پاش شاید یادم اومد که اون شبح چطور نزدیک می‌شد و چی می‌خواست بگه.

فکر می‌کنم حافظه چیزی جدا از حس باشه و این دو به هم مربوط نباشن. مثلاً من حافظه‌ی تصویری و در کل حافظه‌ی خوبی دارم و هیچ وقت دو نفر رو با هم اشتباه نمی‌گیرم یا بخشی از دانش فراگرفته‌شده یادم نمی‌ره (الکی)، اگر بگم فلانی فلانی ست صد در صد معلوم می‌شه فلانی فلانی ست، ولی مثلاً اگر بالاخره عکس کسی رو ببینم گویا مغزم درگیر احساس می‌شه و جزئیات یادم نمی‌مونه یعنی هی هر بار باید عکس رو نگاه کنم تا یادم بیاد چشم چه شکلی بود و لب چه حالتی داشت. درسی رو که حفظ‌کردنی بود با تمرین حفظ می‌شدم ولی سر درسای فهمیدنی یا حس‌کردنی پدر برگه‌ی امتحانی رو در می‌آوردم و همیشه انگشت‌ام بالا بود برای گرفتن برگه‌ی دوم. اشتباه‌ام این بود (و هست) که بدون تخمین زدن، همیشه واضح و درشت شروع به نوشتن می‌کردم و کم کم که می‌دیدم برای افاضات‌ام جا کم مونده اندازه‌ی کلمات معتدل وَ در پایان خیلی ریز و مغشوش می‌شد. نتیجه‌ی تفت دادن‌هام هم یا جفنگ می‌شد یا شاهکار. جالب است بدونید (بیچاره اید ها. اگر بخواین بگین نه‌خیر جالب نیست دست‌تون به کجا بنده؟ کی رو باید ببینین؟ دردسریه واقعاً...) که با واحد هندسه م همین طور تا کردم. معلمه یه اشتباهی کرد اول ترم گفت هندسه مثل ریاضی نیست. از هر روشی بخواین می‌تونین برای اثبات استفاده کنین. همین شد که دیگه سر کلاس هندسه هی می‌گفتم این حرفا بسه وَ اگر روم رو زیاد می‌کردم پرتقال هم وسطا پوست می‌کندم، تخمه می‌شکوندم، واسه فریبا خاطره‌ی الکی تعریف می‌کردم... خلاصه آخر ترم که برگه رو گذاشت جلوم در دم زدم توی سرم. دیدم ای بابا باز هم که مثلث کشیده و عدد نوشته و حل معادله می‌خواد که. مگه نگفت هر روشی؟ یعنی نمی‌شه با رسم شکل اثبات کنیم و توضیح بدیم فقط؟ با پررویی ازش پرسیدم و مقراضی گفت خیر، با یکی از روش‌هایی که سر کلاس گفته‌م. اکه هی...

یادم نیست چقدر عرق ریختم و مو از سرم کندم و مژه بر نیمکت فشاندم ولی هر جور بود امتحانه رو دادم. غرق در بی‌روشی (مرض مزمنی که تا کنون با خود حمل کرده‌ام) هی پشت سر هم اثبات کردم و اثبات کردم. بعدش از پیش چشم مقراضی قایم می‌شدم و مطمئن بودم با فضاحت هندسه رو می‌افتم و به‌عنوان اولین شاگرد دوم تاریخ که ترم دوم دچار افت تحصیلی شدید شد و سپس اخراج گردید معروف می‌شم.

شده بودم 18. اصلاً باور نکردم و رفتم برگه‌م رو ببینم. از برگه هم چیزی دستگیرم نشد چون خب فرقی نکرده بود فقط کنارش به‌م نمره داده بود. حالا شاید به اشتباه تصور کنید مقراضی عاشق چشم و ابروم بوده و نمره داده ولی خیر این طور نیست. همون ترم با فاصله‌ی کوتاهی از 18، ایشون تنها 10 عمرم رو سر ریاضی دو به‌م داد. رفتم گفتم برگه رو نشون‌ام بده بینم که همون جا مقراض خود را بیرون کشید و دُم مرا برید. ان شاء الله هر جا که هست باشه.

کاج

کاش سوار آن کشتی بودم که تو می‌رانی

شب‌ها آرزو می‌کنم خوابی را که می‌خواهم، ببینم

امروز باد شدیدی می‌آمد

باجه‌ی خودپرداز و خودسر و خودپسند آن وری رسیدش تمام شده بود (مگر ممکن است؟)، پول به کارت نمی‌رفت

(این جور وقت‌ها دوست دارم دست‌ام را به دیوار بگذارم و سرم را تکیه بدهم به دست وَ زاری‌کنان بگریم و یقه‌ی خودم را جر بدهم

ولی اگر این کار را بکنم همین مردم میکروبی و بوگندو که با دهان باز سرفه و عطسه می‌کنند وَ از تمدن فقط حق رأی را بلد اند، یهو سر خر را کج می‌کنند می‌آیند جلو می‌گویند این همه باجه‌ی دیگر هست

بابا من این باجه را انتخاب کردم و با من سرگرانی کرد

اگر این گریه ندارد پس چی گریه دارد؟)

باجه‌ی این وری تا من رسیدم دم‌اش یک پسر از این مهندس‌‌مانندها جلوتر رسید و چسبید به‌ش

همه چیز این کره‌ی خاکی دستمالی‌شده ست

منتظر ایستادم، باد داشت من را از زمین می‌کند

باد پیچید توی گوش‌ام و سر چرخاندم، خوشبختانه آفتاب چشم‌ام را زد

راه که می‌رفتم باد تصمیم‌اش را گرفته بود

مانتو می‌خواست از بغل فرار کند

حقوق‌ها زودتر از آن که فکر کنی از حساب‌ها فرار می‌کنند

حسابِ به ته‌رسیده احساس بدبختی خوبی به‌م می‌دهد

و پیروزمندانه به خودم می‌گویم تموم شد، تا قطره‌ی آخر بذل و بخشش کردی و از فردا باید گونی بپوشی

این یک لوپ است (مثلاً... وگرنه اصلاً لوپ چه کوفتی هست اصلاً؟)، که مثلاً قمرالملوک وزیری هم توش افتاده بود

هی می‌خواند، پول می‌گرفت، می‌داد به این و آن وَ سپس دست‌افشانی می‌کرد

می‌گویند در تنهایی و فقر مرد و فقط بقال‌های محل رفتند تشییع جنازه آن هم چون خرما آن زمان ارزان بوده

مردم می‌گویند کوه دماوند پیدا ست پس نتیجه می‌گیریم هوا تمیز است

خدایا مردم چرا این قدر خر اند؟ و ابله؟ و بی‌مقدار؟

این همه سال تکامل را نظاره کردی تا به جایی برسیم که "کوه پیدا ست، هوا تمیز شده، به به هوا بهاری شده؟"

برای من چه اهمیت دارد که کوه‌ها پیدا ست؟ من می‌خواهم راحت نفس بکشم

(بابا هر چی می‌خوام را به من نمی‌دهند ولی متأسفانه به بغل‌دستی‌م می‌دهند

تا ببینم و غصه بخورم (یارو قاطی کرده))

و روی آب‌دهن و ان‌دماغ هموطنان‌ام راه نروم

و طرف آشغال دست‌اش را محض رضای خدا یک بار بندازد توی سطل، شاید خوش‌اش آمد و ادامه داد

دوست دارم سوار یکی از آن برج‌های دوبی باشم

از آن بالا شهر بی‌هویتی را ببینم با منظره‌ای طبق فرمول

و همه‌ی این شیشه‌ها و فلزهای بی‌تاریخ که زیر آفتاب، لخت و یکدست اند

دورتر شن و ماسه ببینم وَ دریا

و فکر کنم چرا هر جا می‌رسم یکی قبل از من به‌ش چسبیده

تنها راه این است که مثل این کفش‌هایی که بندشان به هم گره خورده

مثل یک اثر ماندگار و جاودانی روی سیم برق کار گذاشته شوم

این کفش‌ها را آدم فضایی‌ها یا اعضای یک فرقه‌ی خاص با صرف وقت و انرژی زیادی روی محل مورد نظر کار می‌گذارند وگرنه آدم که دسترسی به آن جاها ندارد عزیز من

چه کسی می‌تواند یا می‌خواهد کفش خود را چنین جایی پرتاب کند؟

آن‌ها مانیومنت هستند

جای همه دقیق است و همه دوربین دارند وَ من هم یکی می‌شوم با دوربین تا از آن بالا تماشا کنم

ببینم بالاخره چی...

بله هنوز کلی سیم هست که اشغال نشده

ولی شرط می‌بندم مال محله‌ای که من نشان کرده‌ام اشغال شده

باید خورشید رو وقتی از رود گنگ بالا می‌آد ببینی

وقتی به مرگ فکر می‌کنم احساس‌ام از هر وقت دیگری واضح‌تر اه. به مرگ‌هایی که به نظرم خوب و درست می‌آن حسودی می‌کنم با این حال دوست دارم مرگ من به تعویق بیفته و به‌م فرصت بده تا کارام رو تموم کنم. دوست دارم مرگ‌ام خودخواسته باشه و سبک ولی یه عامل بیرونی داشته باشه. دوست ندارم خودم خودم رو بکشم. با کشتن مخالف ام، از دست اینایی که صحنه‌ی مرگ‌شون رو خونین و شنیع درست می‌کنن خیلی حرص می‌خورم. از اینا م که یه زهری قرصی چیزی می‌خورن و با دهن کف‌کرده از دنیا می‌رن تعجب می‌کنم. آیا این واقعاً آخرین تصویری ست که می‌خوای از خودت به جا بذاری؟ در مورد کثافت‌کاری شلیک گلوله هم که خودتون بهتر از بنده می‌دونید. این کارا هیچ صحیح نیست. اولاً بازمانده‌ها چه گناهی کرده‌ن که بیان خون و آب دهن و خرده پاش‌های مغز متلاشی آدم رو تمیز کنن؟ می‌خوای بمیری مثل آدم بمیر. اگر این شانس رو می‌داشتیم که یک جرم آسمانی به زمین اصابت کنه که عالی می‌شد ولی هنوز هم راه‌هایی هست... حتماً هست. مرگ خوب به چشم من با از هم پاشیدگی و ریز شدن مرتبط اه. سنت سوزاندن اجساد به نظرم متعالی می‌آد واس خاطر همین؛ که بدن رو از بین می‌بره و تبدیل به ذرات ریز می‌کنه. بعضی شبا از تصور این که مرگ من رو تبدیل به یه مشت غبار کنه که خارج از جو زمین تو هوا پخش بشه جوری مشعوف می‌شم که خواب از سرم می‌پره. بعضی وقتا که یادم می‌افته یه خدایی هم هست ازش می‌خوام من رو بر داره ببره سر یه کوه بلند و همون جا مولکول‌ها رو جدا کنه. این خودخواهی اه که بدن آدما رو بکنیم زیر خاک فقط برای این که بعداً بتونیم به قبرشون سر بزنیم یا فقط به این دلیل که سوزاندن رو بی‌حرمتی می‌دونیم. یه بار که از مدرسه اومده بودم جلوی تلویزیون دراز کشیده بودم داشتم از شبکه‌ی چاهار یه تله تأتر انگلیسی می‌دیدم. یه مرد معروفی مرده بود و یه عده می‌خواستن طبق وصیت خودش جسدش رو بسوزونن. همسرش مخالف بود و می‌گفت اون یه چیزی واسه خودش گفته، من اجازه نمی‌دم این کارو بکنید. خلاصه همه نشسته بودن توی یه اتاق و جسد هم یه گوشه تو تابوت بود. نزدیکان متوفی مشغول بحث و جدل بودن و یه عده هم بلاتکلیف و منتظر بیرون وایساده بودن ببینن چی می‌شه. اتفاقاً من هم منتظر بودم ببینم چی می‌شه ولی از اون جایی که جلوی تلویزیون دراز کشیدن نوعی دعوت به خواب به حساب می‌آد قبل از این که آخرش رو ببینم خواب مرا در ربود و این یکی هم رفت قاطی باقی چیزایی که آخرش رو ندیده‌م.

به مردن از بیماری هم فکر کرده‌م ولی غیر از اون بخش‌هایی که هی سرفه می‌کنی و به نظر می‌آد خیلی حرفا واسه گفتن داری، زیاد مورد پسندم نیست چون بیماریا همه ناجور و عوضی اند. تحلیل رفتن در اثر بیماری حتماً درد داره و درد هیچ خوب نیست و مرگ رو زهرمار آدم می‌کنه. فشار هم خوب نیست. مرگ در اثر خفگی یا غرق شدن هم برام قابل هضم نیست ولی مثلاً در مواقع اضطرار یخ زدن بدک نیست. چیزی که کرخت کنه و بذاره بخوابی و تو خواب جان به جان‌آفرین تسلیم کنی مطلوب‌ترین مدل اه.

ولی اخیراً یه مدل سینمایی مرگ دیده‌م که بعد از مرگ قابل حسادت عوامل فیلم ملانکولیا گذاشته‌م تو لیست تا با تمرکز کردن، یونیورس رو به جهتی ببرم که نصیب‌ام کنه. مرگ فداکارانه کلاً مرگ درست و دلپذیری اه. مثلاً می‌خوان به عشق زندگی‌ت شلیک کنن و تو یهویی خودت رو می‌ندازی جلوی گلوله، به به... بعد یارو می‌آد دستت رو می‌گیره می‌گه آخه چرا؟ می‌گی زهرمار و چرا... دارم می‌میرما، حالا م باید سؤال تو رو جواب بدم؟ همین رو داری بگی؟ و بعد برای همیشه لب فرو می‌بندی. معلوم هم نیست اون که تیرش به آدم اصلیه نخورده چرا دوباره سعی نمی‌کنه طرف رو بکشه... به هر حال، مرگی که ازش خوش‌ام اومد مرگ جرج کلونی بود تو فیلم "جاذبه" که به شکل عجیبی درباره‌ی جاذبه‌ی جنسی جرج کلونی برای عموم زنان عالم نبود وَ درباره‌ی جاذبه‌ی زمین بود فکر کنم. دیدین که... حتی تمایلات آدما طبق مد پیش می‌ره. اگر اسم جرج کلونی بیاد یا دوربین علیرضا حقیقی رو نشون بده و خودزنی نکنی این شائبه پیش می‌آد که کلاً میل نداری و نمی‌دونی چی به چی اه.

بر گردیم به فیلم. البته فیلمنامه ما رو قانع نکرده بود که چنین مرگ فداکارانه‌ای واقعاً لازم باشه و خانوم ساندرا بولاک واقعاً در خطر مرگ ناشی از کمبود اکسیژن قرار داشته باشه (شرط می‌بندم منتقدان سینمایی‌مون یکی یه بار این رو گفته باشن) ولی هر چی بود حسادت من رو بر انگیخت. هی ساندرا بولاک می‌گفت نه این کارو نکن برای هر دو تامون اکسیژن هست ولی جرج می‌گفت نه بابا من خودم اصلاً دوست دارم این‌جا بمونم چون بی‌اندازه زیبا ست. اون پایین چی داره مگه؟ تو برو که دوست داری.

خودش رو از طناب رها کرد و همین طور که داشت دور می‌شد نگاش افتاد به زمین و آخرین جمله رو گفت و دل ما رو سوزوند.